دریا — احمد سعیدی
درباره این قطعه
داستان «دریا» بیشتر از هر چیز داستانِ پیدا کردن تعادل است؛ تعادل میان صدای احمد سعیدی، فضای ترانه و تولیدی که باید همه‌چیز را در جای خودش نگه دارد. همین تعادل است که نسخهٔ نهایی را از یک اجرای ساده جدا می‌کند.
«دریا» در سمت آرام و غمگین کارنامهٔ احمد سعیدی قرار می‌گیرد. در اینجا سرعت پایین‌تر و فضای احساسی فرصت می‌دهد وکال و ملودی بیشتر از ضرب خودشان را نشان دهند.
برای این قطعه، آرام و احساسی بودنِ فضا مهم است، چون حالِ ترانه را از همان ثانیه‌های اول تعیین می‌کند. با سرعت حدود حدود ۹۰، این ریتم و حرکت کمک می‌کند صدای احمد سعیدی نه جدا از موسیقی، بلکه درون آن شنیده شود؛ چیزی که برای قطعات احساسی یا ریتمیک به یک اندازه اهمیت دارد.
در کنار انتشارهای شخصی Miragesohi، چنین همکاری‌هایی نشان می‌دهند که معراج میرزایی فقط با نام یک آرتیست شناخته نمی‌شود؛ بخش مهمی از مسیرش در اتاق استودیو گذشته، جایی که موسیقی دیگران را می‌گیرد و برای رسیدن به نسخهٔ نهایی شکل می‌دهد.