فروغ — امیرعباس گلاب
درباره این قطعه
داستان «فروغ» بیشتر از هر چیز داستانِ پیدا کردن تعادل است؛ تعادل میان صدای امیرعباس گلاب، فضای ترانه و تولیدی که باید همه‌چیز را در جای خودش نگه دارد. همین تعادل است که نسخهٔ نهایی را از یک اجرای ساده جدا می‌کند.
«فروغ» یکی از همکاری‌های حرفه‌ای معراج میرزایی با امیرعباس گلاب است و جای آن در کاتالوگ، بیشتر به عنوان یک پروژهٔ استودیویی تعریف می‌شود تا یک اثر شخصی Miragesohi.
برای این قطعه، آرام و احساسی بودنِ فضا مهم است، چون حالِ ترانه را از همان ثانیه‌های اول تعیین می‌کند. با سرعت حدود حدود ۱۰۰، این ریتم و حرکت کمک می‌کند صدای امیرعباس گلاب نه جدا از موسیقی، بلکه درون آن شنیده شود؛ چیزی که برای قطعات احساسی یا ریتمیک به یک اندازه اهمیت دارد.
در کنار انتشارهای شخصی Miragesohi، چنین همکاری‌هایی نشان می‌دهند که معراج میرزایی فقط با نام یک آرتیست شناخته نمی‌شود؛ بخش مهمی از مسیرش در اتاق استودیو گذشته، جایی که موسیقی دیگران را می‌گیرد و برای رسیدن به نسخهٔ نهایی شکل می‌دهد.