بابا کرم — ایمان ثانی
درباره این قطعه
داستان «بابا کرم» بیشتر از هر چیز داستانِ پیدا کردن تعادل است؛ تعادل میان صدای ایمان ثانی، فضای ترانه و تولیدی که باید همه‌چیز را در جای خودش نگه دارد. همین تعادل است که نسخهٔ نهایی را از یک اجرای ساده جدا می‌کند.
«بابا کرم» از قطعاتی است که نامش یک میراث ریتمیک و فرهنگی مشخص را به یاد می‌آورد. در این پروژه، نزدیک بودن انرژی آن فضا به موسیقی مهمانی اهمیت دارد و تولید باید همین انرژی را به صدایی مدرن منتقل کند.
برای این قطعه، پاپ معاصر بودنِ فضا مهم است، چون حالِ ترانه را از همان ثانیه‌های اول تعیین می‌کند. همین حرکت ریتمیک، این ریتم و حرکت کمک می‌کند صدای ایمان ثانی نه جدا از موسیقی، بلکه درون آن شنیده شود؛ چیزی که برای قطعات احساسی یا ریتمیک به یک اندازه اهمیت دارد.
در کنار انتشارهای شخصی Miragesohi، چنین همکاری‌هایی نشان می‌دهند که معراج میرزایی فقط با نام یک آرتیست شناخته نمی‌شود؛ بخش مهمی از مسیرش در اتاق استودیو گذشته، جایی که موسیقی دیگران را می‌گیرد و برای رسیدن به نسخهٔ نهایی شکل می‌دهد.