بهانه — مهرداد آسمانی
درباره این قطعه
«بهانه» بخشی از دوره‌ای از کار مهرداد آسمانی است که در آن صدای خواننده و شخصیت تنظیم باید به یک نقطه برسند. این قطعه از آن پروژه‌هایی است که بخش مهمی از داستانش در استودیو اتفاق می‌افتد؛ جایی که ایدهٔ اولیه تبدیل به صدای قابل انتشار می‌شود.
«بهانه» در میان قطعات «رنگ عشق» جایگاه متفاوتی دارد؛ در اطلاعات پروژه، ریشهٔ این اثر به عارف قزوینی نسبت داده شده است. همین پیشینه باعث می‌شود قطعه فقط یک ترانهٔ پاپ عاشقانه نباشد و تنظیم معاصر آن با متنی قدیمی‌تر وارد گفت‌وگو شود.
در یادداشت‌های تولید، فضای قطعه آرام و احساسی توصیف شده و سرعت کاری ثبت‌شدهٔ آن حدود ۷۰ است. این جزئیات فقط مشخصات فنی نیستند؛ سرعت و ریتم تعیین می‌کنند قطعه چطور نفس بکشد، و چه مقدار فضا برای وکال باقی بماند. در چنین شرایطی، میکس خوب بیشتر شبیه مرتب کردن یک صحنه است تا صرفاً بلند کردن صداها.
در نهایت، چیزی که از «بهانه» باقی می‌ماند یک فهرست از نقش‌ها نیست؛ صدایی است که از کنار هم قرار گرفتن خواننده، تنظیم و مهندسی نهایی به وجود آمده. همین بخش پنهانِ کار است که جایگاه معراج میرزایی را در این پروژه مشخص می‌کند.