نگام کن — مهرداد آسمانی
درباره این قطعه
«نگام کن» بخشی از دوره‌ای از کار مهرداد آسمانی است که در آن صدای خواننده و شخصیت تنظیم باید به یک نقطه برسند. این قطعه از آن پروژه‌هایی است که بخش مهمی از داستانش در استودیو اتفاق می‌افتد؛ جایی که ایدهٔ اولیه تبدیل به صدای قابل انتشار می‌شود.
ریتم شش‌وهشت رقصیِ «نگام کن» باعث می‌شود قطعه از همان ابتدا روی حرکت بنا شود. در چنین اثری، میکس باید اجازه دهد ضرب و وکال همزمان انرژی خودشان را حفظ کنند.
در یادداشت‌های تولید، فضای قطعه شش‌وهشت ریتمیک توصیف شده و سرعت کاری ثبت‌شدهٔ آن حدود ۱۲۰ است. این جزئیات فقط مشخصات فنی نیستند؛ سرعت و ریتم تعیین می‌کنند قطعه چطور نفس بکشد، و چه مقدار فضا برای وکال باقی بماند. در چنین شرایطی، میکس خوب بیشتر شبیه مرتب کردن یک صحنه است تا صرفاً بلند کردن صداها.
در نهایت، چیزی که از «نگام کن» باقی می‌ماند یک فهرست از نقش‌ها نیست؛ صدایی است که از کنار هم قرار گرفتن خواننده، تنظیم و مهندسی نهایی به وجود آمده. همین بخش پنهانِ کار است که جایگاه معراج میرزایی را در این پروژه مشخص می‌کند.