بی‌خبری — رستاک
درباره این قطعه
داستان «بی‌خبری» بیشتر از هر چیز داستانِ پیدا کردن تعادل است؛ تعادل میان صدای رستاک، فضای ترانه و تولیدی که باید همه‌چیز را در جای خودش نگه دارد. همین تعادل است که نسخهٔ نهایی را از یک اجرای ساده جدا می‌کند.
«بی‌خبری» رستاک یک شش‌وهشت آرام است. در چنین قطعه‌ای، مهم است که ریتم حرکت داشته باشد اما فضای احساسی ترانه را زیر خود پنهان نکند.
برای این قطعه، شش‌وهشت ریتمیک بودنِ فضا مهم است، چون حالِ ترانه را از همان ثانیه‌های اول تعیین می‌کند. با سرعت حدود حدود ۱۰۰، این ریتم و حرکت کمک می‌کند صدای رستاک نه جدا از موسیقی، بلکه درون آن شنیده شود؛ چیزی که برای قطعات احساسی یا ریتمیک به یک اندازه اهمیت دارد.
در کنار انتشارهای شخصی Miragesohi، چنین همکاری‌هایی نشان می‌دهند که معراج میرزایی فقط با نام یک آرتیست شناخته نمی‌شود؛ بخش مهمی از مسیرش در اتاق استودیو گذشته، جایی که موسیقی دیگران را می‌گیرد و برای رسیدن به نسخهٔ نهایی شکل می‌دهد.