پناه — سالار عقیلی
درباره این قطعه
«پناه» از آن قطعه‌هایی است که شخصیتش را نمی‌شود فقط از روی اعتبارها فهمید. وقتی اسم اثر را کنار صدای سالار عقیلی می‌گذاریم، فضای موسیقی آرام‌آرام شکل می‌گیرد؛ انگار هر بخش از تولید قرار بوده یک حس مشخص را تا پایان نگه دارد.
«پناه» نیز در همان دورهٔ همکاری سالار عقیلی با فرید مهاجرپور و سینا تاج قرار دارد. فضای آرام و احساسی آن اجازه می‌دهد قطعه بیشتر بر بیان خواننده و کشش ملودی تکیه کند تا بر نمایش ریتم.
اینجا نقش معراج میرزایی هم در همان نقطه‌ای دیده می‌شود که تصمیم‌های موسیقایی باید به یک صدای نهایی قابل شنیدن تبدیل شوند. در مرحلهٔ نهایی، معراج میرزایی مسئول میکس و مسترینگ بوده است.. وقتی این مرحله درست انجام شود، شنونده معمولاً به تکنیک فکر نمی‌کند؛ فقط حس می‌کند همه‌چیز طبیعی و سر جای خودش است.
این قطعه در کارنامهٔ معراج، نمونه‌ای از همان کارهایی است که اعتبارشان شاید روی کاغذ کوتاه باشد، اما پشت یک نسخهٔ نهاییِ چند دقیقه‌ای، ساعت‌ها تصمیم و اصلاح وجود دارد. «پناه» یکی از قاب‌های کوچک همین مسیر است.